De funderingsbalk

Vlak voor het vertrek van Frank, nu een maand geleden werd duidelijk dat hij nog net de stort van de funderingsbalk van het eerste gebouw zou meemaken. Nou, een week terug is het dan toch nog begonnen.

Waarom iets dat in vier dagen kan, in vier weken doen? Omdat het kan. Grootste reden van vertraging was de bekisting. Deze kon maar niet gezaagd worden in de zagerij, hierdoor keken we op de bouwplaats eindeloos tegen de klaarliggende wapening aan. Toen de bekisting eenmaal gezaagd was (er waren planken gemaakt), bleek dat er niet genoeg planken waren om het hele gebouw in een keer te bekisten. Dat was wel de bedoeling, want voor kwaliteit hadden we een betonmixer geregeld, die alleen die dag zou komen.

Inmiddels al bijna twee weken verder, duurde het nog eens 4 dagen voor de resterende planken en resthout werden geleverd. Nu kon de bekisting gemaakt worden. Al snel bleek dat er echter niet genoeg planken waren om overal de kolomverbindingen af te dichten. Ook was er niet genoeg resthout voor het stutten van de kist. Tien dagen geleden is alles (behalve die kolomverbindingen) bekist. Het plan is nu om één dag na de stort een deel van de bekisting te verwijderen en die voor de verbindingen te gebruiken. De vrijkomende stutten kunnen dan ook voor de bekisting aldaar gebruikt worden.

Tien dagen geleden zou dus de stort plaatsvinden, maar er kon door de aannemer geen mixer en extra personeel geregeld worden (dat lukt meestal niet een dag van te voren om half zes 's avonds). De werkers zijn toen maar alvast de kolomwapening gaan vlechten, vandaar de lange wapening die overal de lucht in steekt. Drie dagen later zou dus om 8.00 uur de stort beginnen, het werd uiteindelijk half elf (met de hand gemengd) en vanaf half één met de mixer.

Inzegening en andere rituelen

In Nepal is het gebruikelijk om bij allerlei feesten dieren te offeren, zolang het Hindus zijn die feest vieren. Aangezien in de regio waar wij werken vooral Hindus zitten, zou de eerste stort geluk brengen door het offeren van een haan. Kop eraf, bloed in het beton laten vloeien en de bekisting vol gooien.

Echter, ongeveer de helft van onze werknemers en het aanwezige commité-lid zijn geen Hindu, Boeddhist. En Boeddhisten, die houden niet van bloedvergieten, dus het offeren van de haan ging niet door. In plaats van het offeren van de haan moest nu iedereen met een blad een beetje water over het vers gestorte beton sprenkelen. Daarnaast uiteraard wierrook, rood gekleurde rijst en wat bloemetjes op de rand van de bekisting en kreeg iedereen weer een tika (zo'n rode feest-stip). Daarnaast brachten diverse mensen een offer door wat muntgeld of klein papiergeld in het beton te storten. Het gebouw is al met al ongeveer 20 Rupees meer waard geworden.

Wat er vervolgens met de haan is gebeurd? Die is door de kookvrouw waar we altijd de ochtend Dal Baath krijgen, geslacht. Met de thee hadden we dus niet de gebruikelijke snack, maar gebraden stukken haan en gepofte (dat is de feestvariant) rijst.